Meer dan ooit heeft de wereld behoefte aan dans, vindt Rick Takvorian, oprichter en voorman van dansfestival Schrit_tmacher, ook dit voorjaar weer te zien in Aken en Parkstad. “We leven in een tijd waarin woorden hun betekenis hebben verloren.”

Schrit_tmacher, toch een beetje zíjn festival, heeft nooit een thematisch festival willen zijn. In plaats van een rode draad is er vanaf het begin radicaal gekozen voor een veelvoud aan perspectieven.

“Dus zie je bij ons niet alleen voorstellingen in de westerse traditie, maar net zo goed het werk van gezelschappen uit andere contreien. We beperken ons ook niet tot één stijl of school, tijdens het Schrit_tmacher festival zie je streetdance, klassiek ballet maar ook dans die zijn roots heeft in folklore. We vinden het goed om meerdere gezichtspunten te bieden. Ik denk dat dit ook broodnodig is, gezien de dramatische gebeurtenissen van het afgelopen jaar.”

Sluit Gods and Demons van Joost Vrouenraets aan op die gebeurtenissen?

“Jazeker, in de voorstelling van Joost gaat het over radicaliserende jongeren. Hij onderzoekt welke bewegingspatronen iets vertellen over haat. De vraag die iedereen bezighoudt, is natuurlijk hoe diepgevoeld idealisme kan uitmonden in extreme daden van geweld. We leven in een tijd waarin woorden hun betekenis verloren hebben. Kijk naar de retoriek van politici, ze zeggen allemaal hetzelfde en hun woorden zijn als het ware leeg. Aan de achterkant van wat ze zeggen zitten geen echte ideeën meer. Mensen raken hiervan in de war, want wat wordt er dan werkelijk bedoeld? Uiteindelijk zouden woorden ons moeten verbinden, ons nader tot elkaar moeten brengen. Maar dat lukt dus niet meer goed. Dans heeft wat dat betreft andere mogelijkheden. Het lichaam vertelt vaak eenduidiger wat mensen werkelijk denken en voelen.”

Wat vind je het meest verrassende aan het komende festival?

“We openen met Moving Borders uit Mexico City. In hun voorstelling Nosostres staat de vriendschap tussen mannen centraal. Daar is in Mexico een hele cultuur omheen, iets dergelijks kennen we hier gewoonweg niet. Men noemt het daar Carnal wat zoveel wil zeggen als eeuwige broederschap. Wat het zo interessant maakt, is juist die culturele bepaaldheid van dans. Bij die broederschappen hoort natuurlijk ook een repertoire aan bewegingen en expressie. Dat zie je goed terug in hun voorstelling. Dat is ontzettend spannend, en soms ook heel grappig. Het is een hele energieke voorstelling met invloeden vanuit street dance, hiphop en modern ballet. Mooi dat juist die jonge makers een kans krijgen. Het risico als je al wat langer mee draait is dat je ongemerkt kiest voor zekerheid. Dat proberen we te vermijden, we willen het onszelf niet te gemakkelijk maken.”

Jullie hebben ook gezelschappen uit China geprogrammeerd.

“We hebben drie totaal verschillende voorstellingen van Chinese choreografen. Een van de grote ontdekkingen dit jaar is de Yin Yue Dance company. Yin Yue woont nu in New York maar is opgeleid in Shanghai. Haar voorstelling Through the Fracture of Light is gebaseerd op de vier elementen van Confucius, zij heeft hier een hele eigen dansstijl rond ontwikkeld. Haar werk is een treffen van oude Chinese danstradities en hedendaagse dans.”

Schrit_tmacher als smeltkroes van uiteenlopende dansculturen?

“Ik denk dat dit precies is wat de wereld nu nodig heeft. Het klinkt misschien naïef, maar ik denk echt dat dans mensen met elkaar kan verbinden. Als je samen kunt bewegen, dan kun je ook anderszins harmonie tot stand brengen. Elke kunstvorm heeft natuurlijk zijn eigen mogelijkheden om een verhaal te vertellen. Dans kan dat heel goed, juist omdat de effecten minder direct en letterlijk zijn. Een goede voorstelling heeft tijd nodig om te verteren bij het publiek. Het effect gaat echter ook langer mee, dat verhaal vergeet je niet meer zo snel.”

Foto Anton Martynov

Schit_tmacher just dance! Festival van 16 februari t/m 20 maart op diverse locaties. parkstadlimburgtheaters.nl of schrittmacherfestival.de